از کرامات شیخ ما

یک: اومده میگه:" یه برگ A₄بده ببینم." میگم:" بفرما." بعد میبینم با دقت واستاده داره برگ A₄ رو با خط کش اندازهگیری میکنه و بعد حکیمانه میگه نه اندازهش با مال خودم فرقی نمیکنه! میگم:" اینا استاندارده اندازهشون." اخماشو تو هم میکشه و میگه:" من که به استانداردهای اینا اعتماد ندارم!" مشکل رو جویا میشم میفهمم کاغذش تو پرینتر گیر کرده بوده! براش جا میدم و کارش راه میافته...

دو: میگم:" بفرمائید، گزارش عدد و رقمی و باجزئیات برای هیئت مدیره." میگه:" عددهات درستن؟" میگم:" آره، همه رو دادم به اکسل." درمییاد که:" شاید اکسل اشتباه کنه، تو بشین تک تکشون رو با ماشین حساب جمع بزن."

سه: یه هفته رفته ماموریت خارج از کشور، شاد و شنگول و توپ و خوشحال برگشته و میگه:" دو روز وقت داری برام یه گزارش پنجاه صفحهای بنویسی از ماموریتی که رفتم!"

چهار: داره میره جلسهفنی، میگه:" تلگرامت رو روشن کن و بذا جلو چشمت، هیچ کار دیگهای هم نکن، هر سوالی ازت پرسیدم فوری فوری جواب بده!" میگم:" میخوای باهات بیام جلسه؟" اول میگه:" آره." بعد یه فکری میکنه و میگه:" نه، اونجوری معلوم میشه تو داری جواباشونو میدی."

پنج: من نباید حرص بخورم، من نباید حرص بخورم، من نباید حرص بخورم که نشسته روبروم و ارزشیابی ماهانهی منو داره با شیطنت نگاه میکنه و هی میگه این بار به کی C بدیم؟ ( C کمترین نمرهاس و هر سه بارش یه درجهی شغلی تو رو میاره پایینتر)

پی نوشت: آدم روز تولدش لابد به چیزهای بهتری فکر میکنه؛ صبح این هدیه رو گرفتم که " رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند... " و یه جایی گوشهی گوشهی دلم جوری تنگ شد که خیال کردم بهتره آدم روز تولدش، حواسش به روزمرگیها باشه، به " کرامات شیخ" و این جور چیزهای مزخرف، اما حقیقت اینه که دلم گرفته و تنگه حسابی، تنگ چیزیه که حتی این بیت حافظ هم تنگترش میکنه...