آدم های بی هیچ

شاید درون من هم یک اشویتس خصوصی وجود داشته باشد، جایی که در آن کسانی را به مرگ محکوم میکنم، مسئله این نیست که چه جور انسانی هستم، مسئله تطابق است، من باید با معیارهایی تطابق داشته باشم که منافع و بقای جمع را تضمین میکند و بر ضد کسی نیست، برای همین قانون را به وجود اورده اند، برای اینکه آشویتس خصوصی ام را بگذارم همانجا در درونم بماند و هرگز بروز و ظهور پیدا نکند اما من دائم در حال سوختن در آشویس های خصوصی شما هستم، جهنمی که درست کرده اید زیرا بهشتتان طبقاتی است و من از هیچ طبقه ای نیستم که به بهشت شما در بیایم. زیرا من از نظر شما موجودی هستم که باید پاکسازی شود، در یک آشویتس خصوصی که هلیتر کوچولوی درون شما به پا کرده است. شما به هیتلر درونتان می نازید و به خود این اجازه را می دهید که آدم ها را معدوم کنید؛ مثل پس ماند، مثل زائده های بسیار، قانون برای شما وجود ندارد چون شما نویسنده آن هستید...