پس از طوفان

انگار که یک زمان بسیار طولانی ابدی را از سر گذرانده باشی، یک هفتهی تمام غالباً نمیتواند یا نباید این همه طولانی باشد حتی با وجود اینکه در مسیری غیر از آنچه برنامهاش را داشتهای طی شده باشد. پیرشدن نتیجهی تحمل همین هفتههای طاقت فرساست. همین روزهایی که نمیتوانیم فراموششان کنیم. همین پیشآمدههایی که بدآمده هستند. سخن گفتن از شر نیمی از شر است اگر وصف العیش، نصف العیش باشد! پس بگذریم مثل زمان که گذشته است و بگذاریم که روبروی آینه این چروک تازهی زیر چشم را که دیدهایم به حساب چیزی دیگر؟

میان آرامش پس از طوفان با آرامشی که هرگز طوفان به خود ندیده است تفاوتی بنیادین است. در اولی همیشه یک دلهرهی آوار شدن نهفته است، دلهرهای برآمده از تجربه، دلهرهای ابدی و بیتوقف...

از دلهرهها گذر میکنیم که این آرامش، آرامشِ پیش از طوفانی دیگر است...

+ نوشته شده در پنجشنبه هجدهم خرداد ۱۳۹۶ساعت 14:13 توسط |